Gisteren stond er een berichtje hier in de krant over een "dakloze" uit de gemeente……..In het bericht stond dat diegene bij een nachtopvang in Eindhoven met een mes had staan dreigen omdat hij geweigerd werd om gebruik te maken van de nachtopvang. Ik dacht toen bij mezelf " misschien ken ik die man wel vanuit mijn werk in de gemeente………".

Die avond tijdens mijn werk in de nachtopvang was ik met enkele bezoekers van de opvang aan het praten over oude tv programma’s zoals, swiebertje, peppi en kokki, Q en Q, Tita tovenaar en de fabeltjeskrant. Waarna ik het liedje van de fabeltjeskrant begon te zingen. Ik kreeg spontaan bijval van vier of vijf bezoekers van de opvang en iedereen kende de hele tekst nog. En wie was er het hardst aan het zingen??? Je raad het misschien al……de "dakloze’ uit het krantenberichtje. Over een paradox gesproken.

Ik heb vanmorgen een gesprek gehad met mijn zusje. Het gesprek ging over haar zoon, mijn petekind. Ze vermoeden dat hij een vorm van autisme heeft namelijk asperger. Ze vertelde dat er zaken in de opvoeding zijn waar ze tegen aanloopt en wilde een afspraak maken met het riagg. Ik meende dat mijn haren recht overeind gingen staan en heb haar ook de nadelen van een diagnose uitgelegd en verteld dat een oficiele diagnose weer nieuwe problemen met zich mee brengt. Maar, en dat vindt ik heel belangrijk, na het verkrijgen van een diagnose kun je dan alsnog uit gaan zoeken hoe je met dingen die je tegenkomt het beste om kunt gaan. Ik heb haar enkele voorbeelden genoemd van wat een diagnose met je kan doen en welk effect dat kan hebben in iemand zijn leven. Ik heb haar geadviseerd om eerst zelf eens te kijken en uitgelegd hoe dat werkt met mensen die kwetsbaarheden en/of beperkingen hebben en als het echt niet anders kan dan pas de ggz induiken. Dankzij mijn eigen ervaringen en de ervaringen van anderen ben ik gelukkig in een positie dat ik haar daarin een realistisch advies kan geven. Mijn zus is op zo’n moment blij met mijn ervaringsdeskundigheid en gaat zich nu gelukkig nog eens alles bedenken. Als je het mij vraagt zou iedereen die dreigt in de psychiatrie terecht te komen zulke informatie vooraf moeten krijgen….maar helaas, zover is het nog niet. Jammer dat dit nu over het algemeen alleen nog maar op individueel niveau gebeurt.

Hey….daar ben ik dan!! Voor de eerste keer op mijn eigen web-log.

Ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik ruimte nodig heb voor mezelf, vandaar deze web-log. Voor mij is dit mijn ruimte waarin ik kwijt kan wat ik wil. Gewoon alles lekker van me afschrijven. Ik ben de laatste tijd op mijn automatische piloot aan het draaien, letterlijk en figuurlijk. Zo betrap ik, bijvoorbeeld, mezelf de laatste tijd erop dat ik in de auto vaak ergens heen rijd waar ik niet hoef te zijn op dat moment. Dan ben ik bijvoorbeeld op weg naar school en dan rijd ik naar mijn werk of ik ben al bijna op mijn werk en besef dan ineens dat mijn dochtertje nog in de auto zit en ik haar eerst naar oma had moet brengen. Je zou zeggen dat ik het dan maar eens rustiger aan moet doen en dat klopt ook!!  Maar helaas dat kan nu nog even niet. Daarom had ik bedacht dat "een eigen ruimte" ook goed zou zijn…mijn eigen ruimte!

Lachen, huilen, leuke dingen, alledaagse dingen, serieuze zaken, meningen, advies, discussies en zomaar wat kletsen zijn woorden die ik in gedachten heb voor mijn eigen ruimte. Ik wil dat iedereen zich vrij voelt om in mijn ruimte op bezoek te komen.

Josje