Ik heb vanmorgen een gesprek gehad met mijn zusje. Het gesprek ging over haar zoon, mijn petekind. Ze vermoeden dat hij een vorm van autisme heeft namelijk asperger. Ze vertelde dat er zaken in de opvoeding zijn waar ze tegen aanloopt en wilde een afspraak maken met het riagg. Ik meende dat mijn haren recht overeind gingen staan en heb haar ook de nadelen van een diagnose uitgelegd en verteld dat een oficiele diagnose weer nieuwe problemen met zich mee brengt. Maar, en dat vindt ik heel belangrijk, na het verkrijgen van een diagnose kun je dan alsnog uit gaan zoeken hoe je met dingen die je tegenkomt het beste om kunt gaan. Ik heb haar enkele voorbeelden genoemd van wat een diagnose met je kan doen en welk effect dat kan hebben in iemand zijn leven. Ik heb haar geadviseerd om eerst zelf eens te kijken en uitgelegd hoe dat werkt met mensen die kwetsbaarheden en/of beperkingen hebben en als het echt niet anders kan dan pas de ggz induiken. Dankzij mijn eigen ervaringen en de ervaringen van anderen ben ik gelukkig in een positie dat ik haar daarin een realistisch advies kan geven. Mijn zus is op zo’n moment blij met mijn ervaringsdeskundigheid en gaat zich nu gelukkig nog eens alles bedenken. Als je het mij vraagt zou iedereen die dreigt in de psychiatrie terecht te komen zulke informatie vooraf moeten krijgen….maar helaas, zover is het nog niet. Jammer dat dit nu over het algemeen alleen nog maar op individueel niveau gebeurt.